গল্পঃ আংকল / স্বাতী কিৰণ

        নিজৰ ছীটটো বিচাৰি বৃন্দাবন এক্সপ্ৰেছত
গপচত বহি ল’লো৷ ৰে’লখনে যাত্ৰাৰ সংকেত দি উঁকি মাৰিলে৷ ঠিক তেতিয়াই তেওঁ মোৰ কাষৰ
ছীটত বহিলহি৷ তেওঁ অন্য কোনো নহয় মোৰ পত্নী৷ অথচ মই এনেকুৱা ভাও জুৰিলো যেন মোৰ কাষত
কোনে বহিছে সেই কথাটোত মই অলপো গুৰুত্বই দিয়া নাই৷ তাইৰ উপস্থিতিক মই সম্পূৰ্ণৰূপে
অগ্ৰাহ্য কৰিলোঁ৷ মোৰ তেওঁৰ ওপৰত অতিপাত খং উঠি আছিল৷ পিছে ৰাজহুৱা স্থানত মই সেয়া
প্ৰকাশ কৰিবনিবিচাৰিলোঁ৷ ৰাজহুৱা স্থানত চিঞৰ-বাখৰ কৰাটো মোৰ সম্পূৰ্ণ স্বভাৱবিৰোধ৷
সেয়ে মই নিশ্চুপ হৈ বহি ৰ’লো৷  কিন্তু মোৰ মনৰ মাজত অজস্ৰ চিন্তাৰ সোঁত ববলৈ ধৰিলে৷
আচৰিত ধৰণে পত্নী আৰু মোৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, অতবছৰে আমাৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা বান্ধোন, তাইৰ প্ৰতি থকা মোৰ সুগভীৰ প্ৰেম, আকৰ্ষণ, অনুৰাগ– এই সকলোবোৰে এতিয়া মোৰ মনত তাইৰ প্ৰতি তীব্ৰ বিতৃষ্ণাৰহে সৃষ্টি
কৰিছে আৰু তাইক লগত কথা পাতিবলৈ মোৰ কিবা অনিহা জাগিছে৷ মোৰ চকু দুটা এতিয়াও খঙত ৰঙা
হৈ আছে৷